در تحلیل پویاییهای اخیر بازارهای جهانی، متغیر کلیدی که کمتر به آن توجه شده، تغییر در ساختار همبستگیهای سنتی است. در چرخههای گذشته، افزایش قیمت نفت معمولاً به دلیل تضعیف دلار رخ میداد؛ اما در چرخه فعلی، به دلیل تبدیل شدن ایالات متحده به یک صادرکننده خالص انرژی و بازدهی بالای اوراق قرضه (۴.۹۵ درصد)، افزایش قیمت نفت عملاً به عنوان یک کاتالیزور برای تقویت دلار عمل میکند. این پدیده از طریق افزایش انتظارات تورمی و در نتیجه پافشاری فدرالرزرو بر نرخهای بهره بالا رخ میدهد.
همانطور که در نمودار بالا مشخص است، بازگشت رابطه مثبت میان بازدهی اوراق قرضه بلندمدت و شاخص دلار (DXY) نشاندهنده این است که بازارها دیگر افزایش نرخ بهره را صرفاً یک عامل انقباضی مخرب برای اقتصاد نمیدانند، بلکه آن را به عنوان سپری در برابر تورم نفتی ارزیابی میکنند. این موضوع در تحلیلهای اخیر سرمایم با عنوان «پارادوکس طلا و تورم» نیز مورد واکاوی قرار گرفته بود. برای سرمایهگذاران، این سناریو به معنای تداوم فشار بر داراییهای بدون بهره مانند طلا در مقیاس جهانی است، هرچند که در بازار داخلی ایران، اهرم دلار ۲۳۵,۹۷۵ تومانی میتواند اثر ریزشهای جهانی را خنثی کند.
نظرات کاربران (۰)
هنوز دیدگاهی برای این صفحه ثبت نشده. اولین نفری باشید که نظرتان را مینویسید؛ دیدگاه شما پس از بررسی منتشر میشود.